Michaël Steehouder

Als alles stilte wordt
want alles is gezegd
mijn zwijgen is genoeg
ben jij mij dan nabij 

Als alles stilte wordt
mijn laatste brood gedeeld
geen honger meer naar meer
ben jij mij dan nabij

Als alles stilte wordt
gezongen is mijn lied
tot aan de laatste noot
ben jij dan mij nabij

Als alles stilte wordt
en wenken mij van ver,
die ik heb liefgehad
ben jij dan mij nabij

Als alles stilte wordt
mijn adem gaat voorbij
mijn warmte is geweest,
ben jij dan mij nabij

Als alles stilte wordt
en ik mag uit de tijd
wacht mij de zachte dood
dan ben jij mij nabij

Er was een debat, en dat is er nog steeds, over de vrijheid om het tijdstip van je eigen dood te kiezen als je vind dat je leven voltooid is. Een debat waarin niet alleen leven en sterven van mensen, maar ook, en soms vooral eigen gelijk, en zelfs politiek opportunisme aan de orde is.

Dit is geen politiek lied. Het probeert iets op te roepen van de stilte waarin steeds meer oude mensen leven. Ik dacht dat de vraag niet zozeer is of je in vrijheid mag kiezen wanneer en hoe je wilt sterven, maar veel meer of er iemand jou nabij zal zijn en wie dat zal of zullen zijn. Ben jij mij dan nabij, zingt het lied. Je mag het zingen zoals je wilt: als een bange vraag, een hoopvolle vraag, een vraag vol vertrouwen, of een gebed. En wie die jij is - dat mag je ook zelf weten.

Terug naar de alfabetische lijst