In 1976 maakte ik als afstudeeropdracht een analyse van een van de onderdelen van het argumentatiemodel van Toulmin, de zogenaamde warrant. Een van de conclusies was dat een verzwegen of impliciete warrant nauw en ruim geïnterpreteerd kan worden. Met name een ruime interpretatie geeft een opponent meer ruimte voor kritiek op een argumentatie, al dreigt daarbij wel het gevaar van de drogreden reductio ad absurdum.